ENTREVISTA FICTICIA CON MANUEL ANTONIO SOBRE “ DE CATRO A CATRO”

1. Cara onde vai a túa singladura?

Cara ningures ou cara todos lados

2. Por que foches quedando só?

Porque o meu triste corazón se afasta da xente...

3. O barco, que queres transmitir con esta verba totémica no poemario?

É o que nos fai manternos a salvo das tormentas oceánicas, véxase o simil coa vida

4. S.O.S... estás pedindo axuda?

Estamos pedindo constantemente amor pero poucos están dispostos a dá-lo e si case sempre a recibi-lo.

5. O mar é símbolo de liberdade?

A liberdade so mar é unha cuestión que atinxe só a aqueles que logran e queren afastarse da terra firme, onde non hai referentes materiais... quizáis algunha illa...

6. E o amor... cres que é necesario?

Moitas veces a carencia de amor é máis necesario aínda; non amar pode darnos máis.

7. O poder das pedras, das illas, que determina?

As pedras sinálan-nos o camiño, grazas ás illas sabemos a onde podemos ir ou a onde non.

8. Tés medo aos naufraxios?

Naufragamos día a díaa nesta existencia. Saír a flote é un acto de resistencia. Naufragamos e resistimos a partes iguais. O un levo ao outro. Son indisolúbeis.

9. O faro é unha salvación?

A luz que nos ilumina fainos deixar atrás o escuro. Sálva-nos si, da escuridade, e moitas veces da mesma morte.

10. Necesitamos o silencio?

Necesitamos a calma que dá o silencio; as veces, nin sequera nos atrevemos a falar... porque falar leva consigo a perda.

11. O vento cara onde nos leva?

De segures cara o descoñecido, cara aquilo incluso que sempre quixemos encontrar ou mesmo ao lugar que xorde cando non queremos encontrar nada.

12. O nihilismo como doutrina existencial?

A existencia é ao máximo que podemos aspirar como seres humanos. Non querer nada é quere-lo todo.

13. As estrelas ollán-nos ou ollámolas a elas?

Mirar as estrelas fainos sentir plenitude. É entrar noutra dimensión, noutra latitude que recibe a inmensidade. O que está máis alá de nós propios.

14. Como é o teu “eu”?

EU SON! E con iso xa o digo todo.