PSICOANALIZAR O NAZISMO, esbozo
O principal, no nazismo, é o control das mentes. As persoas convértense nunha especie de “masa” obediente, que aplaude e festexa calquera acto de exaltación. En contrapartida ao “control” desde fóra, está a liberdade. A liberdade supón actuar desde o máis absoluto eu. Aquí non hai “eu” senón “masa uniforme”. Cada ser humano ten un propósito, todos somos seres únicos. A cuestión das afinidades implica desenvolver “proxectos comúns”. Pero sempre desde o eu. Actuar e pensar desde o eu. No nazismo, ao contrario, as decisións veñen dunha instancia superior. Así podemos dicir que nazismo e liberdade son opostos. A exaltación -nominatus antea- leva aparellada unha “posta en escena” que se mantén no tempo e no espazo de forma orgánica, como unha prolongación dos corpos. Corpos submisos. Esta posta en escena require milleiros de corpos controlados e asimesmo de mentes controladas. Nada escapa á “maquinaria” nazi. No traballo, nas casas, nas rúas, o poder “supremo” (de Hitler) está omnipresente. Unha oda constante a unha personalidade construída para someter á poboación. Non é unha sociedade “libre” e unha sociedade sometida. Cada detalle da vida está sostido por “rituais” nazis. As mentes sometidas. Que pensa unha persoa baixo un rexime nazi? Pensa en estar “integrado” nun sistema político que ineludibelmente, está por riba de calquera decisión persoal. O que elixen, vén dado; o que pensan vén dado. Nada escapa ao control das ideas, e da vida mesma.
