ENTREVISTA CO DIRECTOR ALFONSO ZARAUZA SOBRE O SEU FILME ONS

1. Os afectos, ao comezo do filme, no cumio da montaña, de que modo nos

conforman?

O filme fala do final dunha relación longa, de moitos anos, de dúas persoas adultas. Non

do comezo dunha relación fértil cando todo é xenerosidade e atención. Fala da parte final,

de cando se extingue unha relación polo egoísmo tóxico e o desgaste vital. Cando en

moitos casos este desgaste provoca que entre en xogo a traición e os ciumes.

2. “Veña, non pasa nada, vou buscar algo de luz” di melania cru. Onde atopamos a

luz? Ese tipo de luz q ilumina as nosas existencias?

Hai un momento no filme no que o personaxe de Isabel, a fareira, fala dos paradoxos do

faro, unha luz que te ilumina na inmensidade da escuridade oceánica e á que te queres

achegar para sentirte seguro pero se te achegas demasiado a esta luz tamén podes

encallar e afundir. Estes son os paradoxos do faro e do amor. Esta é unha metáfora sobre

a idea do amor en moitas parellas e relacións.

3. Unha mudanza ( á illa de Ons) Como pode ser determinante. Fixeches moitas

mudanzas?

Isto ten que ver coa idea da topografía sentimental de Dimitris Pikionis. Como os

espazos, os lugares e os seus climas nos afectan. Tamén existe a idea do escapismo

para tentar resolver ou evadir os problemas escapando do lugar ou espazo habitacional

habitual. Este tratado de etoloxía titulado “Topografía sentimental” é o que o personaxe de

Mariña (Melania Cruz) está traducindo e sirve como excusa para tratar este tema.

Eu, como cáseque todo o mundo, durante moitos anos da miña vida fixen moitas

mudanzas físicas e emocionais. Pero non creo que sexa interesante falar de min

directamente senon a través do que expreso nos meus filmes.

4. Melania cruz pon unha lámina na parede do cuarto. Por que escolliches Chirico?

De Chirico está moi relacionado con Pikionis, eran gregos, amigos e compartían ideas

estéticas e conceptuais. A pintura metafísica de De Chirico encaixa como unha luba para

adentrarnos neste tema da topografía sentimental e a melancolía dos espazos, os lugares

e o tempo. O cadro de O enigma da chegada e da tarde fala disto. O personaxe de Mariña

está profundizando e intentando entender o traballo de Pikionis para poder traducilo por

iso se inspira en De Chirico, como idea de que está a afondar na comprensión profunda

da obra de Pikionis.

5. Os plans comúns... como se mantén viva unha parella? ( nos filmes)

Interésame máis a idea de porque se mantén viva unha relación de parella morta que no

fondo é como o enigma dos cogumelos que nacen nos troncos mortos.

6- O aillamento (o faro da illa)... como combinar a soidade coa sociedade?

Contesto á 6 e 7 xuntas. O illamento é un tema esencial do filme, podes estar illado

físicamente nunha illa ou podes estar illado emocionalmente estando acompañado. Hai un

diálogo do personaxe da fareira que finalmente non está no filme porque quiteino na

montaxe porque parecíame demasiado explícito e evidente. Ela dicía que vivir na illa é

duro porque pasas unha parte do ano soa ou con pouca xente perto, pero que cando viviu

en Madrid para ir a estudiar, nunca se sentira mais sola na súa vida rodeada de xente

pegada a ti no metro. Para ela a soidade que lle proporciona a illa é liberdade.

A idea de illa no filme é fundamental porque as illas teñen unha parte visible que emerxe

por enriba do mar e unha parte agochada que subxace por debaixo do mar. Unha parte

que se agocha e unha parte que se amosa. Todos os personaxes do filme teñen isto,

unha parte que amosan e unha parte que agochan, e a parte que agochan con frecuencia

é mais importante que a que amosan. Por iso rodei todo o filme con planos secuencia nos

que hai unha parte en cadro e unha parte fora de campo, fora de cadro, e ámbalas son

igualmente importantes.

7. “A soidade é liberdade” di marta lado. Como adquires liberdade?

Pois o personaxe de Marta a busca en soidade, outros personaxes doutros xeitos.

8. A inseguridade por momentos ... di melania cruz a marta lado. Estamos inseguros

cando non atopamos os nosos obxectivos?

As veces, cando non estamos sanos e as relacións apodrecen e te enferman, podemos

empezar a ver fantasmas en formas moi diversas como os ciumes. Por iso é importante e

desexable ter relacións plenas e sanas.

9. Vendo partir un barco... (calquera barco)... supón abrir ou fechar outras posibilidades?

A idea de illa estaba contida no filme por iso se titula ONS. As illas teñen límites físicos

abarcables . Unha xeografía acotada e limitada, isto parecíame interesante como marco

espacial no que desenrolar a historia.

10. Paseos en soidade, os de melania cruz... poden aclararnos dúbidas?

O personaxe de Mariña fai running arredor da illa en diferentes momentos do filme como

un rato nunha roda, non vai a ningures, simplemente corre para escapar de si mesma sen

conseguilo., porque é movemento estéril, que non vai a ningún lugar, sempre volves ao

mesmo sitio.

11. Como vivirias unha agnesia, que farías? (como a muller extranxeira que atopan na

praia)

A idea da amnesia no personaxe da extranxeira é deliberadamente ambiguo. Pode ter

amnesia ou pode facer que ten amnesia.

12. “O vendaval do sur, sábese cando entra pero non cando sae” (di De lira)... ao igual

que a vida?

Exactamente

13. “Estoume afixiando nesta illa. Necesito saír de aquí, ver xente nova” (di melania cruz).

Como nos salva a xente?

Máis ou menos está contestado nas anteriores preguntas.

14. “Tes que observar as cousas tódolos días como se fose a primeira vez”(di Morris). De

verdade, estamos preparados para a repetición?

O personaxe de Morris, Vicente, vai vampirizando ao de Mariña. El chega ao principio do

filme enfermo física e emocionalmente, e pouco a pouco a illa vaille prestando, por iso

egoístamente, sen pensar en Mariña, decide quedar máis tempo. Ao de Mariña pásalle o

contrario, chega sana pero a illa e as cousas que pasaron vaille absorvendo a enerxía.

15. Cal é a túa “topografía sentimental”?(no filme, dixit)

Como a de cáseque todo o mundo, os lugares da miña infancia e do tempo pasado.